Өгүүллэг

Би эхтэйгээ дахиад л адарч н.а.а.д.х.и.й.г чинь арай том болгоод а.с.р.а.м.ж.и.й.н г.а.з.а.р өгчихнө

Би ээжийгээ хачин их з.ов.о.о.ж бараг ү.з.э.н я.д.а.ж өссөн т.э.н.э.г хүн дээ. Миний энэ ү.з.эн я.д.а.л.тыг миний аав бүр д.э.в.р.э.э.э.ж х.у.р.ц.а.л.ж байсан гэхэд болно доо. Ээжийнхээ хэлсэн үг бүрт адарч бараг чи надад ийм үг хэлэх болоогүй гэх шахам юм хэлнэ.

Жаахан дургүй хүргэвэл ангийнхаа хүүхдүүдийнхээр очоод хэвтэчихнэ. Аав минь биднээс тусдаа амьдардаг ч баяр бүрээр бидэнд тор дүүрэн юмтай ирнэ тэхдээ албатай юм шиг голцуу х.а.л.а.м.ц.у.у айлчилна.

Тэгээд л нөгөө улигт х.э.р.ү.ү.л.э.э эхлэнэ дээ. Чи хэрвээ о.л.и.г.т.о.й байсан бол энэ хэдэн хүүхдийн хувь заяа ингэж эргэхгүй байсан юм. Чи л янз бүрийн хүн амьтантай я.в.а.л.д.а.ж байж ийм боллоо. Чиний б.ө.г.с б.ө.ө.р.н.ө.ө.с л болоод энэ гэрийн хувь заяа ийм болсон энэ тэр гээд ээжийг минь б.а.х.а.а ха.н.а.т.а.л до.р.о.м.ж.и.л.ж э.л.д.э.в.л.э.ж байгаад явна.

Харин ээж минь ганц ч үг хэлэхгүй дуугүй л сууна. Нэг удаа аавыг улигт х.э.р.ү.ү.л.э.э эхлэх үед ах маань у.у.р.л.а.ж авчирсан чихэр боовыг нь шалаар нэг тараагаад х.а.я.ч.и.х.а.ж билээ.. Том ах маань тэр үед биднийг бодвол ухаан сууж эхэлсэн нь тэр байхдаа.

Аав ч дахиж энэ талаар дуугаргахгүй болсон юм даг. Харин энэ үед ээж минь аавыгаа яахавнав дээ хэмээн ө.м.ө.ө.р.ө.н.г.ү.й дуугарахад нь д.о.р.о.м.ж.л.у.у.л.ж байхдаа таарсан ёстой у.с.а.н т.э.н.э.г гэж би бодож байж билээ

Ингэж т.э.н.э.г.т.э.ж, дэлүүрч т.э.н.э.ж яваад 10 ангид ордог жилээ ж.и.р.э.м.с.э.н боллоо. Яах учраа олохгүй дотроо ш.а.н.а.л.ж явтал ээж минь мэдчихдэг юм байна. Танд хамаагүй би эндээс чинь з.а.й.л.а.а.д өгнө гээд л ц.а.м.н.а.ж гарлаа би.

Эцэг нь хэн вэ гэж асууна даа гэхээс а.й.ж. со.л.и.о.р.ч байгаа нь тэр. Ер нь ч тэгээд үеийнхнийхээ царайг би яаж харах билээ гэхээс я.с минь х.а.в.т.а.й.ж байлаа. Ээж минь харин намайг аргадаж х.ү.ү.х.д.э.э битгий а.в.х.у.у.л сургууль соёлоо дараа боль,чи залуу байна гээд аргадаж гарлаа. Чи тэгэж байна уу гэсэн шиг би т.э.н.э.г.т.э.э.д э.м.н.э.л.э.г.т очоод ү.р х.ө.н.д.ү.ү.л.ч.и.х.э.ж билээ. Ёстой үхэх шахсан даа. Үүний дараа ээж минь л намайг асарсан даа.

Би сургуулиа төгсөөд Эрдэнэтдээ үлдэж болох байсан ч зориуд хотод ирсэн билээ. Хүний үг дуүлдаггүй хэнэггүй, т.э.н.э.г зангаасаа болж хичээл номоо олигтой хийлгүй явсаар сургуулиасаа х.а.с.а.г.д.а.н нэг хэсэг хотод дамардлаа.

Олон ч удаа ц.а.г.д.а.а.г.и.й.н х.а.а.л.г.а т.а.т.с.а.н даа. Энэ их хотод ч ёстой их ч юм үзсэн дээ. Олон ч залуутай нийлж с.а.л.ж үзлээ дээ. Сүүлдээ нэг боломжийн залуутай суусан суугаагүй хоёрын хооронд байж байгаад ж.и.р.э.м.с.э.н болж үлдлээ.

Гарсан х.ү.ү.х.э.д маань ядаж т.а.р.х.и.н.ы. с.а.а.ж.и.л.т.т.а.й гэсэн оноштой насан туршдаа хүний г.а.р х.а.р.ж амьдрах нэгэн. Үүнийг сонсоод нөгөө залуу маань о.р с.у.р.а.г.г.ү.й алга боллоо. Одоо хаачих билээ?

Ээждээ л очихоос өөр аргагүй боллоо. Уг нь би дахиж хэзээ ч эргэж очихгүй гэж бодож байсан юм. Хүн давахгүй гэсэн даваагаа гурав давж, уулзахгүй гэсэн хүнтэйгээ гурав уулздаг гэгч л болсон доо. Ээж минь хар цагаан дуугарсангүй.

Ээжийгээ дургүй байна гэж ойлгосон би эхтэйгээ дахиад л адарч н.а.а.д.х.и.й.г чинь арай том болгоод а.с.р.а.м.ж.и.й.н г.а.з.а.р өгчихнө . Та санаагаа зовоож хэрэггүй гэж хэлээд ахаараа а.м.а.а а.р.д.а.а г.а.р.т.а.л.а.а а.л.г.а.д.у.у.л.ж билээ.

Аав маань б.и.е нь м.у.у.д.а.ж эм.н.э.л.э.гт х.э.в.т.с.эн ч ээжээр минь асруулахгүй хэмээн цааргалаж би ү.х.эх.д.э.э хүртэл чиний энэ тэ.н.э.г царайг харахгүй байж болох уу хэмээн ээлжит хат.у.у ,х.а.х.и.р үгээ хэлж т.э.н.э.г зангаа дахиал л гаргалаа.

Хүүхдүүд бид нар өөр өөрийн амьдрал, ажилтай болохоор ажлын заваар эргэж очихоос өөр тусгүй. Харин ээж минь аавыг минь у.й.г.а.г.ү.й а.с.а.р.ч ш.э.э.ж, б.а.а.с.ы.г нь зөөж билээ. Аав минь а.м.ь.с.г.а.л х.у.р.а.а.х.а.а.с.аа өмнө гэнэт у.х.а.а.н о.р.ж өөрийг нь тойрон зогсож буй хэдэн хүүхдээ тойруулан харснаа тасалгааны буланд бусдад саад болохгүй гэсэн шиг чимээгүй суугаа ээжийг минь олж хараад ч.и.ч.э.р.ч с.а.л.г.а.л.с.ан гараараа дохиж байна.

Ээж минь үүнийг х.ө.ө.ж. гэж бодсон уу хаалга руу гэлдэрлээ. Харин аав минь нааш ир хэмээн сөөнгөтсөн хоолойгоор дуудлаа.Тэгээд ээжийн минь гарыг чангаар атгаж чи энэ хэдэн хүүхдийнхээ буянд сайхан , удаан амьдарна гэж хэлээд нүдээ анин а.м.ь.с.г.а.а.д.л.а.а. ,

Хүнийг уучлах гэдгээ мартсан, хатуугаас хатуу энэ хүний амнаас ийм үг гарна чинээ бид нар бодож байгаагүй билээ. Энэ үед би хатуу хатуугаа биш, зөөлөн нь хатуугаа и.д.д.э.г гэдгийг ой тоондоо ортол ойлгож билээ.

40 насны өндөрлөгөөс одоо эргэн харахад хүний эрээнтэй бараантай , хатуутай зөөлөнтэй орчлонд хүний амьдралд юу ч эс тохиолдох билээ гэдгийг ухаарч билээ. Тэгээд ч ээж минь залуудаа хачин сайхан бүсгүй байж билээ.

Ямар т.э.н.э.г эр тийм хүүхнийг урдуураа гаргах билээ. Ганц удаа алдаж гишгээ л биздээ. Энэний төлөө насаар нь а.д.л.а.ж, я.л.л.а.ж. байдаг аав бид хоёр ч дээ… Амьдралыг ойлгож,ухаарч, уучилж амьдрах нь хатуу амьдралыг зөөллөж байдгийг хожим ч гэсэн ухаарсан юм даа би.

Зохиолч Цагаан шувуу

Leave a Reply

 АНХААР!

Та сэтгэгдэл бичихдээ хууль зүйн болон ёс суртахууныг баримтална уу. Ёс бус сэтгэгдлийг админ устгах эрхтэй. Мэдээний сэтгэгдэлд манай сайт хариуцлага хүлээхгүй.

Back to top button